از خرم آباد  تا کربلا

نوحه های لری 3

نوحه لری ۲

رسم و آداب عزاداری در لرستان

اَفتِئَو عشق

(آفتاب عشق)

شاعر: ایرج رحمانپور

بَه لِوئونُمو سیم بوحو بیتی دِ  بیتیا اوسنی

(مرثیه ای برایم بخوان با بیتی از بیت های  اُنوقت ها)

اوسه که واردِ یَک بییم کوه یادِمو نوئی

(آن زمانها  که با هم بودیم و  کوه های فراق یادمان نبود)

دِ وه که حونومونِشه میکرد وِ سیقه زلف  یار

(از کسی بخوان که تمام هستی اش را  می کرد فدای زلف یار )

دِ وَه که وا سیل چَشی مِئی اسیرو بی قرار

(از آن کسی که با نگاه به چشمی  می شد اسیر و بی قرار)

دِ دیری دیر دِ  زیِ زی هر چی بیو هر چی نِوئی

(از آن دوره قدیما از این زمانه حال از هرچی که بود و نبود)

بَه لِوئونُمو سیم بوحو بیتی دِ  بیتیا اوسنی

(مرثیه ای برایم بخوان با بیتی از بیت های  اُنوقت ها)

اوسه که چش پنجره کور پس پرده نِوئی

(آن زمانی که چشم پنجره  کور پس پرده نشین نبود)

اوسه که مین جا حونَه یا آهِه نوئی نرده نِوئی

(زمانی که در خونه ها خبری از آهن و نرده نبود)

وا یِه اشاره قُلفِ شو سی دیینه یَک وامِونی

(و با یک اشاره قلف در خونه هامون را برای دیدن همدیگه باز میکردیم)

دو گل که فرهاد مینِشَن وِ سینه سرد سخت سنگ

(از گل هائی بگو که فرهاد بر سینه سرد وسخت سنگ حک می کرد)

دو سی پوش دل اشکسه لیلی که نیوما وِ تنگ

(از روزگاری که  لیلی سیاهپوش و دل شکسته  همچنان استوار بود)

وختی دِ زیر پا سوآر کوهیا بِلنگ و ناهُمار

(زمانی که کوه های بلند و ناهموار زیر سم سواران عاشق)

مِوئین وِخاک نرم نرم سی دیینه دیدار یار

(برای دیدن و دیدار یار به خاکی نرم تبدیل می شدند)

بوحو د بیتیا عاشقی ، همدا زِمو هُمزا زِمی

(از بیت های عاشقی و ترانه های همزاد زمین و هم سال زمان بخوان)

تشی که دِ عالم زِنِس زنگئی که دِ آیِم زِرِس

(از آتشی بگو که به عالم افتاد و زنگ و کوسی که هنوز طنین انداز است )

بوحو دِ چَشیا مَسِه مَس دِ عاشقی دِ یاد یار

(از چشمانی بخوان که از دیار عاشق همچنان مست مست است)

بِو دُو هِمَه بیت و مَتَل سی واتِمونِه روزگار

(از آن همه شعر و قصه و افسانه  ماندنی روزگار بخوان)

سیم بِو دِوآره چل سِرو بِو دِ قِشَنگی ماه نُو

(دوباره چهل سرود برایم بخوان  واز زیبائی ماه نو بگو)

طاقت دُونیا کُچکَه ، سی دیئنه اَفتِئَو عشق

(دنیای کوچک طاقت  دیدن آفتاب بیکران عشق را ندارد)

بَه موه دِ پردَه بیتِره ، عالَم بِئینن خِآوِ عشق

(همان بهتر که آشکار نشود و عالم و آدم ببیند خواب عشق) 

« مردان خشن» نام فیلمی است که در سال ۱۳۵۰ به کارگردانی صابر رهبر و با فیلمنامه احمد نجیب زاده و نقش آفرینی هنرمندانی چون « محمد علی فردین»، « رضا ارحام صدر» و « جمشید مشایخی» با لانگ شات هائی از قلعه فلک الافلاک (زندان فلک الافلاک آن زمان) روی صحنه رفت .تصاویر ونمائی از قلعه فلک الافلاک علاوه بر پوستر تیلیغاتی این فیلم در صحنه ای از آواز فردین(ترانه سیه بخت با صدای ایرج) در کنار ارحام صدر و لی لی در درشکه ای در حال حرکت بسوی خانه نصیر بکار برده شده است . کلیپ زیر صحنه هائی از فیلم زندان فلک الافلاک خرم آباد در ۳۷ سال پیش برگرفته از فیلم مردان خشن صابر رهبر است :