نِشِسَه بانو بهار تَم دار رِفتِش وِ دار (بانو بهار پای دار قالی باران نشسته) گُنل دِ اُر بیشمار تختِ فرشش بیقرار (بی قرار نقش فرش با کلاف های بیشمار ابرها) چَش وِ رهِ سوزَه سُوآر (چشم به راه سوار سبزپوش)

قرآول قو می زِنَه نوروز دیاره (قرقاول جار می زنه نوروز در راهه) کُه سار کِلآو برفیش وِر میاره (کوهسار کلاه برفی اش رو بر میداره)

لیسک اَفتِ ئَو شونه میکه یالِ نوزین (پرتوآفتاب یال اسب های تازه زین شده را شانه میکشد) دختری کِل میزِنَه دِ مینِ پرچین (ودختری در بین چمن زارها هلهله شادی سر داده)

سِوز سُوآر بَرزَه سَرِش کَچَه کِلآوُ وِش (سبزه سوار سرش پر آوازه و با کلاه کجش) زَمهریر رَم میکِنَه دِ وَر هِلآوُوِش (سرمای زمستانی ازدست تاخت وتازش می گریزد)

زِمِسُو رَت وِ هَوار ته دُوسو دَسَش (زمستان بدنبال کمک سراغ دارو دسته اش رفت) سِوز سوآر میحا بونَه حونَه دِ ماله گَش (چراکه بهار به قصد تصرف منزل گاهش آمده )

وِر زِنَه دِ بِرگ وبایِر دیوه خونِش (در دشت و دامون بساط خودش را پهن میکند) دَس کِردَه بانو بِهار سی نیشتِ مونِش (و شروع به بافتن فرش بهاری خود کرده)

تافِ بَرفآو هَلگَنو اُوما وِ پابوس (آبشارهای برفی سراسیمه به پابوس آمده اند) هَم بنار و هم هُمار ها می زِنَن کُوس (در پستی و بلندی های دشت کورس گذاشته اند )

سِوزِو تا چش کار میکَه گل بی شِماره ( تا چشم کار می کند سرسبزی و سبزه زار است) سَر شِماره گل وَنه چوِه هِزارَه (اگر بشماری گلها بیش تر از هزارند)

دَمِه لالَه وا مّه نَه دی کار و کردار (دهن لاله از این کار شگفت باز مانده) چَشِ نرگس گُشِسَه وِ دیینه یار (چشم گل نرگس بدیدن یار گشوده شده)

هَم هميل  رَت هَم مميل دادا بی کس بی (فرزندان ننه سرما رفتند و عجوزه پیر تنها ماند) چُومَه تِش دِ بُنِ چَه ها می کِنَه دی (دود هیزم مشعلش در ته چاه رو به خاموشی است)

سوزه سوآر = سوار سبز پوش ، کنایه از فصل بهار است

تَمدار(TAMDAR)= دار و بست و تار و پود قالی، تار قالی بهار در این شعر از باران تنیده شده است

گُنَل (GONAL):

• ۱- گیاه زرد رنگی که در لرستان با آن نخ های پشمی را ابتدا زرد کرده و بعد آن را به هر رنگی که بخواهند در می آورند و از آن نخ ها در بافتن رختخواب پیچی معروف به نام ماشته استفاده می کنند.
• ۲- کلاف و گلوله نخی که دور هم پیچیده شود

کُه سار کِلآو برفیش وِر میاره =کوهسار کلاه برفی اش رو بر میداره ، تشبیه و تمثیلی از احترام

لیسک اَفتِ ئَو شونه میکه یالِ نوزین =

کَچَه کِلآوُ =

بِرگ وبایِر=

هِلو(HELO)= چهار نعل رفتن اسب

هَلگ(HALG)=تلاش و رفت و شد زیاد در کاری

بنار و هُمار= بِنار(BENAR ) جاده و راه سربالا

هُمار(HOMAR)= هموار ، دشت

رِفت(REFT)= باران تند بهاری

زمهریر = سرمای سخت زمستان

تاف(TAF) یا تاف تافینه (TAFTAFINA) آبشار، تافِ بَرفآو آبهای ذوب شده از برف یا آبشارهای ذوب شده از برف می باشد.

دَمِه لالَه وا مّه نَه = دهن گل لاله بازمانده

و همچنین

چَشِ نرگس گُشِسَه = چشم گل نرگس گشوده شده ، هر دو کنایه و تشبیه زیبای شاعر از تحسین شگفت انگیز گلهای بهاری از آمدن فصل بهار است.

هَمیل ومَمیل = برگرفته از افسانه های کهن لری که نام دو فرزند بزرگ و کوچک (همیل = چله بزرگ و ممیل = چله کوچک ) زمستان یا ننه سرما(دایا) است . که با مرگشان تا پایان زمستان مادر انها (دایا) نیز با برافروختن مشعلی از هیزم (چومه) قصد انتقام از مردم و آتش زدن دنیا را دارد .

چُومَه تِش دِ بُنِ چَه ها می کِنَه دی= دود هیزم مشعلش در ته چاه رو به خاموشی است.کنایه شاعر از ناکام ماندن انتقام ننه سرما از مردم با آمدن بهار و نشانه دود ناشی از خاموشی مشعل دایا در قعر چاه است .