پلدختر

شاعر: میرنوروز (شاعر قرن ۱۲ متولد پلدختر لرستان)

روزی از تقدیر این گردنده دولاب

شد بدولابچی گذارم بر لب آب

کهنه پیلی دیدم از ایام پیشی

سال آن با زال گردون کرده خویشی

بانگ رعد از رفعتش آواز زنگی

در ستونش بیستون یک پاره سنگی

در مساحت عرضش از عرض زمین بیش

گشته خط استوا از پهلویش ریش

مانده در جنبش کّوّر بام جهانی

در مقابل همچو دیوار خرابی

با وجود محکمی در عرض و طولش

کرده ویران دور چرخ بلفصولش

پایه اش از دور چرخ زشت آهنگ

واژگونه ریخته سنگش دو فرسنگ

سنگ و گچ از همدگر گردیده بیزار

همچو مهره پشت پیران سست و بیخار

باره بامی که میزد بر فلک دوش

از ثریا تا ثری گشت هماغوش

در حقیقت کردم از سنگش سئوالی

کاین بنا با سال گردون است حالی

صاحب اقبال که بانی این بنا بی

از کیان بی از کجا بی از چه جا بی؟

این همه مال این همه گنج این همه کار

برد در کار و تو گشتی باز بیکار

رنج او ضایع شد و مالش تلف شد

یادگار نام او هم ناخلف شد

شد ز غیرت هر شکافش یک دهانی

در جوابم یافت هر سنگی زبانی

گفت ای غافل ز خود سرسام مدهوش

یک زمان بر حال و احوالم بده گوش

چونکه شاپور از غرور پادشاهی

می نمود از قیصر رم باج خواهی

خود به مرسولی روان شد جانب روم

تا به بند آمد زبخت و طالع شوم

چرمه ای از خام خر اندر تنش کرد

حلقه آهن بدور گردنش کرد

تختش از خاک آفتابش تاج سر شد

پوستین دولتش از چرم خر شد

چونکه او از خسرو اییران بری شد

شهر شوشتر پای تخت قیصری شد

بعد سالی کرد اقبالش رسائی

دخت قیصر دادش از زندان رهائی

در جزای خام خر آن شاه عادل

گفت سارم چل منار و چار صد پل

اول این عالی بنا را کرد بنیاد

تا به او جم سرکشید و گشتم آباد

از سکندر صولتان دارانِژادان

جمع گشتی زیر سقفم با مدادان

تا ز یمن آن دوشاه آسمان جاه

کار من شد ساخته یک سال و شش ماه

چند سالی معبر خلق جهان بیم

شاهراه صیدگاه حروان بیم

بعد از آن در دولت نوشیروانی

پیریم را داد او از نو جوانی

در زمان هرمز و بهرام چوبین

باز من بودم خراج چین و ماچین

بوده ام در عهد خسرو نیز معمور

تاشد از آتش پرستی آتشش کور

سعد وقاص آمد و بر من گذر کرد

خوان و آتشخوانه را زیر و زبر کرد

شد لوای دولت اسلام مرفوع

رایت بخت کیانی گشت مقطوع

بعد چندی صاحب من غزنوی بود

این رواق کهنه را از نو نوی بود

دیده ام هم روزگار سنجری را

دل نوازی و رعیت پروری را

مخبرم از حال بد فرجام چنگیز

تا چه کرد آن ظالم بی باک خونریز

یادم آمد هم از اوصاف هلاکو

کو کجا رفت و کجا بود و کجا کو؟

کر شدی گوشم ز بانگ طبل تیمور

ناله می خیزد ز سقفم همچو سنتور

عاقبت از گردش این دهر خونخوار

شد خرابی در پی طاقم نمودار

پایه بی طاقت شد از حمالی طاق

آیه هذا فراقم خواند آفاق

شد مرورم بر مرورموج  این آب

چون فلاخن سنگ پایم گشت بی تاب

حال هر خاکی به خاک ، آخر همین است

کل شیٍ یرجع الاصل این چنین است

چون کند دوران یمن این بی وفائی

تو چنین حیران و سرگردان چرائی

چون نداری در جواب من جوابی

از جواب من بگیر از خود  حسابی

من ز سنگ و گچ شدم پیوسته با هم

تو ز خاک و خلط و خون گشتی مجسم

گه به زلف و خال ، بندی دل چو مستان

می پرستی صورتی چون بت پرستان

گه خیال زن کنی گه فکر فرزند

گه تجارت می کنی گه این چند و آن چند

گه کنی یک بنده ای را بندگی سخت

تا دو دینارت دهد یک روز و یک وقت

گر سلیمان و تهمتن گردی از زور

عاقبت در گور خواهد خوردنت مور

چون درآید از درت پیک اجل تند

دست و پا مفلوج گردد دیده ها کند

این همه فکر محالت گشته باطل

مال تو گر گنج قارون شد چه حاصل

گر خدا خواهد از این راه پر از چاه

بیژن طبعم رساند در صف شاه

بشکنم این لشکر حرص و هوی را

تا ببوسم خاک پاک کربلا را

میر نوروز ار تورا  عقلی دِ سر هِه

جایدرجای تونی جای دگرهِه

تک بيتی های لری مير نوروز     لری    فارسی تماشا داره دارایی ده سرون چتر شیرازی آگر د کلم ون تماشا داره چارشو نه شونش چی طلا برچ میزنه لو و دنونش تاوسو ده آو سو مرخ معمیل زمسو ده مرز بوم شهر دزفیل تخته چو آباد بوه شهر و دیارت گل نرگس سوزکنه د سای دارت تخته چو و گرچو و گامیشون آو شورش بهتره ده ریزه قن تماشاداره دیدن چارقد نسوان کاکل شیرازی آتش انداخته بجان تماشا داره چادرنماز روی شونه اش چون طلا برق میزنه لب و دندونش تابستون تو استخر ومزرعه معمول زمستون دور و بر شهر دزفول تخته چو شهر و دیارت بشه آباد گل نرگس سبز بشه تو سایه درختات تخته چو و گرچو و گاو میشان آب شورشان بهتر از قند ریزان

تک بيتی های لری مير نوروز شاعر شهیر لرستانی    لری    فارسی ای دله روزی سه دف نمیزدم رات د دکان ناکسان کوتا بکو پات ار و دل دارم که مهرت به کنم سرد چی کموتر شو بنالم د وره درد ای فلک باوه من و تو هر دو کشته گو جفتش د زمی غم سی مون کشته آرزو من و دلم ، بیوه ای نه حاسم بورسه پیشی چنیال، صو نون و ماسم ایمرو و خاطرت بیم وه مه مو کافری کردی که چیت کشی ده ری مو آیا روزی سه بار نمی دادم اندرز ای دل که دکان ناکسان نروی و انها را کن ول اگر دلم بخواد که مهرت را کنم سرد چون کبوتر شب بنالم از بر درد این فلک پدر من و تو را هر دو کشته جفت گاوش در زمین برامون غمی کاشته آرزو ماند به دلم بیوه ای نخواستم بریده عصرها روغن صبحها نون و ماسم امروز به خاطر تو بودم من مهمان کافری کردی پرده کشیدی تو بین مان

تک بيتی های مير نوروز لری  فارسی  نه د پیری بمیری نه د جوونی کل عالم تش بیره هه تو بمونی  ور کرده باد شمال دو جانب لیل خرمنی هل و میخک هه ها میکن کیل  هر حکیمی بکنه علاج دردم جون شیری وش می یم آزا بگردم  هر کسی مینه مون ون د ماسور نه کفه وش بور بکه نه سدر و کافور  هر گلی که گلچینش بی وه هزاری او گله پرت بکنی بو وش نیاری  نه در پیری بمیری نه در جوانی همه دنیا آتش بگیره فقط تو بمانی  می وزد باد شمال از جانب یار گویی خرمن هل و میخک می کنند بار  هر حکیمی بکنه علاج دردم جان شیرین بش می دم آزاد بگردم  هر کسی راهمان را انداخت به ماسور نه کفن بش برسه نه سدر و کافور  هر گلی که گلچینش شدند هزار تا اون گل و پرتش بده بو نکنی شا

تک بيتی های لری مير نوروز   لری   فارسی  ماه نو دو پنج دری شوله کشی یه مره سم دوسکه خوم تازه رسیه  مه چنی که سی تونم تو هم بویته و گمونه خاطرم لیوه بویته  مه چنی دلم میحا سی رتن مال هر دوریشی که میا وش می زنم فال  مردمونه زن خو د چگنی نی سآوشو برز و بلن ریشو دینی نی  مردمونه زن خو دو روک روکونه سآوشو برز و بلن کولا رمونه  ماه نو گوشه پنجره شعله کشیده انگاری دوست منه تازه رسیده  آنچنان که براتم کاش که تو هم باشی به گمان خاطرم دیوونه باشی انقدر دلم میخواد کوچ کردن و رفتنها را از هر درویشی می پرسم این رفتنها را ای مردم زن خوب در بین چگنی ها نیست سربندانشان بلند و روی شان دیدنی نیست ای مردم زن خوب تو طایفه رک رکونه سربنداشون بلند و سایه  خراب کنونه

تک بيتی های لری مير نوروز    لری    فارسی کس سی کس نمرده خوم سی تو بمیرم روم قوری بکنم دش بنشینم کوگ کوهساره که لونه ته بی یمه یه دومی دو عشق دل سیت بته نیمه مه چنو تشنه تونم نه تشنه آو تشنه ایم نشکنه صد جوم برف آو مردمون زن گن بی و دچارم آو و دول ،هیمه و کول خوم سیش میارم مردمونه زن خو بهار مرده زن گن چی زمسو نسار سرده   کسی برای کسی نمرده خودم برات بمیرم برم قبری بکنم و توش بنشینم کبک کوهستان کاشکی لونه ات رو ببینم یک دامی از عشق دل برات بچینم من چنان تشنه توام نه تشنه آب که تشنگی ام را رفع نمی کند صد جام آب ای مردم زن بدی شده دچارم آب با دبه و هیزم رو کمر براش میارم ای مردم زن خوب بهار مرد است زن بد همچو زمستون سایه سرد است

دو بيتی های مير نوروز دو بيتی لری ترجمه فارسی   چش کال و برمه کال کال وسر کال ماملش وام نوی بردش و او مال چی کموتر نشسم دو گل پر چی بالام قشی گرت هارم تفنگچی خرمووه خرم دله جا که لرونه هر کجا لر بچه ای شیری زوونه دوسکم رت سفر تا عید نوروز بارالها برسون ساله و یک روز دسته به و دسم رو و سلامت دیار منو تو ده رت سی قیامت   چشم میشی و ابرو میشی قهوه ای بالا قهوه ای معاملش با من نشد بردنش به اون خونه بعدی چون کبوتر نشستم به گل پر چین بالای سرم عثقاب و پایین دستم تفنگچی خرم آباد خرم دل و جای لران است هر کجا بچه لری است شیرین زبان است  دوست من رفته سفر تا عید نوروز ای خدا تو برسون سال رو به یک روز دستت رو بدستم بده برو به سلامت دیدار من و تو دیگه رفت تا قیامت

دوبيتی های مير نوروز    دوبيتی های لری ميرنوروز    ترجمه فارسی  تو گوتی که منو تو پير و مريديم چه ستمی بی که دل ديک بريديم   تو گوتی ره نداره کمره غاره مريه نی سوداگری دش ميگواره   تف د ری عهد و وفا که زنو دارن تا سرت واشو دياره دوست دارن  جومکت پر گله لشت دياره حيف ای خرمن گل صحو ناره   جهالو عاشقی نه هه چنينه نشونه عاشقی چش پر د خينه   تو گفتی که من و تو پير و مريديم چه ستمی بود که دل از هم بريديم  تو گفتی کوه راه نداره پر از خاره پس چطور اين سوداگر ازش ميگذره   تف به عهد و وفايی که زنها دارند تا کنارشون هستی دوستت دارند  پيرهنت چون گل لطيف و بدنت معلومه حيف اين خرمن گل بی صاحب بمونه   جوونا کی عاشقی چنين و چنونه نشونه عاشقی چشم پر ز خونه   د يک(De Yak) = از هم مر يه نی = مگر اين نيست   غار=  خار(چگنی)  واشو(Va sho) = با انها لش(Lash) = جسد وجسم  صحو (Sehow)= صاحب

دوبيتی های مير نوروز  دوبيتی لری  ترجمه فارسی  پر جومت تش گرت وری نسوزی هم ماهی هم افتآوی هم زل روزی  پيری و کوری برار درد کمی نی هه که ثروت داشتويی پيری غمی نی  تل بيدی چوکنم ساش بکنم خآو ناکسی بورنشو ونم و افتآو  تو ننال داغ د دلی تا خوم بنالم ناله کم مشهور بيه د کل عالم  تو که ها کل ميزنی و سر تلميت سربکش وسيل بکو ليوه بيمه سيت  گوشه پيراهنت آتش گرفت پاشو نسوزی هم ماهی هم آفتاب و هم سپيده صبحی  پيری و کوری برادر درد کمی نيست وقتيکه ثروت داری پيری غمی نيست  نهالی کاشتم تا زير سايه اش کنم خواب ناکسی بریدش و انداختم توی آفتاب تو که داغداری ناله نکن بذار تا من بنالم          ناله هام مشهور شده تو کل عالم  توکه داری رو زين اسب می زنی کل برگرد و نگاهی کن برات شدم خل  جومه= پيراهن  چوکنه = نشاندن  ونم =  انداختم  تلميت = لحاف اسب  زل روز= سپيده صبح بورنش = برديدش  افتآو = آفتاب ليوه = ديوانه، خل

دوبيتی های مير نوروز  دوبيتی لری  ترجمه فارسی  ايمرو چارده روزه لو ای گدارم انگلاتم کرديه شو خآو نارم  ای فلک وا همه داد هه وا مه بيداد وا همه بارو باری مه برف بی باد  بارونه نم نم بوار برفه نه يير پا دوسکم ها دو سفر خوش تک و تنيا  بهار مردمو اوما و شايی بهارم هه تونی ها کی بيايی  به ايمه کموترکه گرمسيری دور دونيا بزيمه سی آو شيری  امروز چارده روزه لب اين آبم منتظر موندم و شبها خواب ندارم  ای فلک با همه داد و با من بيداد به همه بارون باريد و بر من برف بی باد  بارون نم نم بيا و برف نگير پا دوست من در سفره تک و تنها  بهارم مردم امد خوب و شادی بهار من تويی ، تو کی ميايی  کاشکی ميشدم چون کبوتری گرمسيری دور دنيا رو مي گشتم دنبال آب شيرين  گدار= رودخانه  انگلات = منتظرمعطل  خآو = خواب  بارو = باران  بوار = ببار  نه يير = نگير  بزيمه = بزنم، بگردم  تنيا = تنها

دوبيتی های ميرنوروز   دو بيتی  لری  ترجمه فارسی ايمرو زه وقيم کرد وم نگاهی خوش و شاه گرت و منه گدايی ايمرو زه  و قيم حرفی نزه وام و گمونم بيدله او دين و دنيام ار بميرم عشق پاکم او چنونه خاک قورم سرمه چش دخترونه  ا دوسه بيا بشی تعريف بکم سيت غم ديريت کشتمه باريک بيمه سيت ار بيايی ار نيايی کار وات نارم و چرا که دل نيايه ای روزگارم  امروز از جلوم رد  شد و بهم کرد نگاهی   خودش را شاه حساب کرد و منو گدايی  امروز از کنارم گذشت و نزد حرفی باهام فکر کنم بی دل شده ،آن دين و دنيام چون بميرم عشق پاکم آنچنان است که خاک قبرم سرمه چشم دخترانست ای رفيق بيا بشين تعريف کنم برات غم دوريت کشتم و لاغر شدم برات  اگر بيايی يا نيايی کاری بات ندارم چون که من دلداه اين روزگارم  وم= به من قور= قبر  بشی= بنشين  ديری= دوری وام = با من  وات = با تو باريک بيمه= لاغرشدم  دل نيا = دلداده

دوبيتی های مشهور لری (ميرنوروز)   دو بيتی  لری  ترجمه فارسی  آسمو اوری گرت تيره و تيره کی ديه دو تا برار وايک بميره ا دله ار عاقلی وارس و دردم کل عالم تش گرت دو آه سردم ار د دل داری که ميل دم بکنی سرد چی کموتر بنالی شو د وره درد  ا دوسه چی بکنم کو  مينه مونه مر کموتر نامه يامون و يک برسونه ار بويی و ارمنی ميآم د دينت خوم و سی قه چترياکه نازنينت  آسمون را ابری گرفت سياه وتيره کی ديده دوتا برادر باهم بميره  ای دل اگر عاقلی درمون کن دردم تموم دنيا آتش گرفت از آه سردم اگر می خواهی که ميلت زمن گرايد رو به سردی چه شبها که چون کبوتر بنالی از زور دردی عزيزم چه کنم کوه بينمونه مگه کبوتر نامه هامون رو برسونه  اگر ارمنی هم بشی ميام به دينت من بشم فدای اون زلف نازنينت  اور= ابر وايک= با همديگر  وارس= برس  کموتر= کبوتر د  وره = از زور  خوم = خودم سی قه = فدای  چتريا = موهای چتری

دوبيتی های مشهور لری  دو بيتی لری(مير نوروز)  ترجمه فارسی  ايمرو زه و قيم خوش د نشونم خوم د خوم ليوه بيم تش ون د جونم  ايمرو زه و قيم ليله و خرامو ازگلی ون د کلم ميزش و دامو  ايمرو خال ولويی کرده کواوم نمنه هوش د سرم مالکه خرآوم  ايمرو زه وقيم ايواره وختی نيا د کنج دلم يه داغ سختی  ای فلک د حق مه بی مروتی کرد فره سنم د پی کولی پامه پتی کرد  امروز از برم رد شد و خودش را داد نشانم من خودم ديوانه بودم آتشی زد او به جانم   ليلی ام از برم رد شد امروز خرامان آتش سرخی که انداخته بود به جونم ، زده دامان   يار خال به لبی  امروز کرده کبابم  هوشی به سرم نمونده و خونه خرابم  عصر امروز دلبرم رد شد کنارم در يه وقتی تو کنج دلم جا گذاشت يک داغ سختی  اين فلک در حق من چه بی مروتی کرد فرستادم دنبال خاری تو بيابون و پامو پتی کرد  زه وقيم= ازکنارم ردشد  ليوه = ديوانه  ازگل= آتش گداخته  خال و لو= خال به لب  ايواره = عصر ، غروب  وختی = وقتی  نيا = نهاد،گذاشت  پتی = برهنه، لخت

گذری کوتاه برشرح حالی از مير نوروز شاعر شهير لرستانی میر نوروز کیست؟  مه میر نوروزم میر دیاری    کل تور سی مردمو کنم سواری میر نوروز بدون شک پس از بابا طاهر (و شاید هم قبل از او) مشهور ترین وبزرگترین شاعر لر زبانی است  که اشعارش نه تنها در میان لرهای کوچک در لرستان بلکه با اندکی تغییر تک بیتی های او در موسیقی و زبان لرگپه(بختیاری ) نیز راه یافته است . می گویند زمانی ژاپنی ها و در حال حاضر هم  چینی ها مدعی بوده و هستند که خانه ای در سراسر کره زمین وجود ندارد که در آن یک وسیله ساخت این کشورها يافت نشود. با همین سیاق (والبته بلا تشبیه )نگارنده اين سطور مدعی است، امروزه شما لر زبانی را در دنیا نخواهید یافت که حداقل یک بیت از اشعار میر نوروز را (دانسته یا ندانسته ،تحصیل کرده یا درس نخوانده دربین کلیه اقشار و طیف های مختلف  جامعه لرستان) نداند و نخواند و زمزمه نکند. ( امتحان و تست این فرضیه  مجانی است و مطمئن باشید خالی از لطف نیز نیست .محور عمده تک بیتی ها، اشعار و متون ترانه های این  وبلاگ اشعار میرنوروز است که میتواند بعنوان ابزار اولیه  محک این نظر مورد استفاده قرار گیرد ).  از آنجایی که جایگاه رفيع بابا طاهر در ادبیات وفرهنگ لرستان ، علی رغم مقام والا و شامخش ، از منظری که بيانش رفت ،به عمق و وسعت جايگاه مير  نبوده  و نیست( و شاهد اين ادعا نيز محفوظات و مکنونات شعری و ابيات بکار برده شده در ترانه ها و زبانزدهای لری است) لذا شاید بتوان به جرات میر نوروز را به همين دليل مشهورترین و بزرگترین شاعر لر زبان چند قرن و چندین دهه گذشته لرستان نامید. اما شرح حال میر:   مير نوروز از سران طایفه میر واعقاب شاهوردی خان بود (شاهوردی خان دو قرن قبل از لطفعلی خان می زیسته وهم اوست که  آخرین اتابک لرستان است). بنا به گفته  خود میر: نوبهاری فصل گل اومام و دنیا                             چارشمه سوری،بیست هشتم ماه یکصد و سی و سه از بعد هزاری                         بگذرد بر من به سختی روزگاری لذا میر نوروز در عهد سلطنت شاه طهماسب دوم مقارن هجوم افاغنه و ظهور نادر شاه افشار (حدود ۳۰۰ سال پیش ) می زیسته  و تاریخ تولدش آنگونه خود میر نوشته سال 1133 هجری قمری است ( سال قبل۲۹۴ = ۱۱۳۳-۱۴۲۷ ) بوده است. زادگاه میر منطقه جایدر در پلدختر لرستان است او بعد از سیر وسیاحت ها در لرستان و خوزستان و شیراز بالاخره بدنبال دلبر شیرین خود در دهلران  چهره در نقاب خاک می کشد .از مزار و ارامگاه او اثر و نشان مستندی  در دست نیست . از اشعار میر نوروز چنين استنباط می شود که میر نوروز صدایی گیرا و رسا داشته و اهل کوهنوردی و شکار بوده است و نیز چهره ای جذاب داشته است .او  به شیراز سفر می کند و در انجا ازدواج می کند مردمونی زن گن بی و دچارم            آو و کول هیمه و سرکت سیش می آرم هر کسی داره زن گن بی حیایی                 درمونش مه دونم و هر کوم پیایی خار پی کول پن کنی شو د سر جاش            پوس خرگوش بکنی و کاله ی پاش اما  پس از مدتی دچار ناراحتی معده شده و چون مداوای پزشکان موثر نمی شود، در آخرین لحظات بیاد می آورد که چند دانه بلوط از لرستان با خود آورده ، میر با کوبیدن بلوط ها و خوردن انها بلافاصله مداوا و لذا یاد دیار و وطن مادری خود می کند، زنش را طلاق می دهد و روانه لرستان می شود: همونی بلی ، رنجه کی عسگری ساز                              بهتره دو شال و نال شهر شیراز میر نوروز دل سپرده عشقی بنام «شیرین» می شود ولی  خانواده معشوق  بدلیل فقر میر نوروز بوی جواب منفی می دهند، اما دو دلداده باهم عهد می بندند تا بجز با هم به ازدواج با  ديگری تن درندهند. هر که مینه من و تون ون و ناسور            نه کفن وش برسه نه سدر و کافور  خانواده شیرین به سوی دهلران می روند و میر نیز بعد از مدتی از جایدر پلدختر و چگنی به سوی محال بالاگریوه رهسپار می شود ،چون از طریق آبدانان نمی تواند به دهلران برسد آبدانان گر بهشت جاودانی             بعد یار مه نه وینی آبدانی  راه گرمسیر را پیش گرفته و از طریق حسینیه صالح آباد به دهلران می رسد ای دله سی دهلرو هی مي زنی زار           يه تونو يه دهلرو يه دي ین يار  و با گذشت چند سال بالاخره موافقت خانواده شیرین با ازدواج را جلب می کند و این دو بالاخره پس از سالها دوری بنا به عهد و قولی که با همدیگر گذاشته اند بهم می رسند. مردمونی زن خو بهاره مرده         زن گن چی زمستو همیشه سرده  شیرین نسبت به شوهرش( میر) نقشی بسیار مهم، وفادار و مهربانانه را ایفا می کند بگونه ای که زوايه ديد زيبا و جذاب مير نوروز در اشعارش در مورد زن (قبل و بعد از ازدواج با شیرین) مرهون و مديون وفاداری و مهربانی های شيرين می گردد .  خلاصه کلام آنکه ،مجموعه اشعار باقی مانده از میر نوروز به سه دسته تقسیم شده اند: 1- اشعار فارسی 2- اشعار لری 3- تک بیتی های لری  که طبيعتا بدلیل هدف این وبلاگ ( عشق به تمرین، حفظ ، تقویت و اشاعه زبان لری ) ترجیحا اشعار لری میر نوروز را دنبال خواهیم کرد. گیسیاشه حلقه حلقه ونه سر دوش                ماه نو خجل منه ز طاق ابروش چشیاش چی چش آهوی تتاره               ای چه ناز و ای چه غمزه چه خماره باد اوما جومت ورشن رخسارت دیمه          چی گیا نمی بارو سیت لیوه بیمه شیط و کیژم مه سی تو هی چی قلنر                هر کجا خآوم بی یره می نیم سر

دوبيتی های مشهور لری  دوبيتی لری  ترجمه  ا دله بی موئلی بی حونمونی هر دمايی می کنی فکر مکونی  ای دل در اينجا بی خانمانی هر دمی در فکر جايی و مکانی  ا دله بی موئلی دی شهره ويرو تا چنی گوسنه نشی و پيش سيرو  ای دل بی خانمانی  در اين شهر ويران تا به کی گرسنه بشينی تو نزد سيران  ا دوسه مر نونی سيت دلگرونم تش عشقت سوختنه مغز سخونم  ای دوست مگه نمی دونی برات دل نگرانم آتش عشقت سوزانده مغز استخوانم  ايمرو وم طعنه زن گوتن غريوی دوسکت ولت کرده هه می گريوی  امروز بهم طعنه زدن گفتن غريبی دوست تو رهات کرده و گريه می کنی  آسمو بگريو سی حال روزم تش بريقی بزه تا چی چو بسوزم  آسمان گريه بکن به حال و روزم رعد و برقی بزن تا مثل چوب بسوزم

تک بيتی های مشهور لرستان  لری  ترجمه  ا دوسه مر نونی خوم دوسکتم ار نيای تا قيامت هه چش و ره تم  ای دوست مگر نمی دانی خودم دوست توام اگر نيايی تا روز قيامت هم چش به راه توام  او کيو دار حا ميا نيزه سره چش دس د جو ار بشوری مه سی سره رش  آن خالدار که ميايد نيزه (ای) بر سر چشماش اگر از جونت سير شدی می ايستی سر راش   ای فلک وا تير غم زه مينه بالم همسايا شو خآو نارن د نال نالم  اين فلک با تير غم زده ميون بالم همسايه ها شب نمی خوابند از نال و نالم  آسمون تو نوار برفه نيير پا دوسکم دو سفر يادش و خير با  آسمون تو نبار و ای برف پا نگير دوستم در سفر است و يادش به خير  ا مرگ مولتی به تا ماله بالا دخترم به ای بکم کرمه دوما  ای مرگ مهلتی ده تا خانه بالا دخترم را عروس کنم و پسرمو داماد

مير نوروز شاعر شهير لرستان  نمونه اشعار زير از مير نوروز شاعر شهير لرستانی است (که در وقتی ديگر مطلبی جداگانه در باره اين بزرگ مرد شعر لرستان خواهم نوشت) نرمی و آرامی زبان شعر مير نوروز بهمراه ترکيب های تو در تو موسيقی زلال آن سبب گرديده تا شعر مير به ويزه تک بيتی های لری وی از لطافت ، انعطاف و زيبائی خاصی از لحن موسیقيايی  بهره برد،  بگونه ای که مرور کوتاه  هر کنجکاو  لر دوستی بر متن ترانه های لری، بيدرنگ به او می فهماند که اغلب ترانه ها و اشعار آهنگ های لری دیروز و امروز، جولانگه ابیات و اشعار این شاعر لرستانی دوران صفویه گرديده است. چند نمونه از اشعار میر:  ايمرو خال و لوی کرده کواوم               نمنه هوش د سرم مال خراوم ای دله سی دهلرن هی ميزنی زار           يه تونو يه دهلران يه ديدن يار باغوان کيکمم، اويار زيلم                  همنشين ناکسم ، بيا و سيلم پر جومت تش گرت وری نسوزی            هم ماهی ، هم افتويی ، هم زل روزی تو که ها کل ميزنی و سر تلميت           سر بکش سيل و مه کن ليوه بيمه سيت تف دری دس پتی ار کر شايی               چی قرون شاسليمونی ناروايی چش کال و برم کال ، کال و سر کال           ماملش وامه نويی بردش ورو مال حاجيو حج ميرن مه حج نارم                حج مه زلف تونه دس وش ميارم خرموه خرم دله جاکه لرونه                 هر کجا لر بچيه شيرين زوونه دختری وی ره ميری سيل وا دما کو              يه بوسه  د چشيات خير خدا کو دوس خوه کوچک بوه هی چی شمومه           بتونی واسپاريش دچاک جومه دس بونم د گردنت و ميل دوسی                زلف سياه بالابلن زغم لومه بووسی شاق شاق کوگ نره ، ناله کموتر                 چه خوه بازی کنی وا زلف دختر کولای سيت بونم د بلک پينه                  چشيات وانازکی افتاو نوينه ناونم بخت منه يا هه چنينه                هر کجا پا مينيم سياه زمينه هر دلی درد ميکنه خوه دراريش                 هنجه هنجش بکنی و تش بسپلريش هر کس مينه منو تون ون وناسور              نه کفن وش برسه نه سدر و کافور مردمونی زن گن بی و دچارم               آو و کول هيمه و سرکت سيش ميارم مردمونی زن خو بهاره مرده                  زن گن چی زمستو هميشه سرده ار ميای زيتر بيا و سر قورم             تا تو چش سرمه کنی سنگ چين ودورم