وحيد موسائيان كارگردان و نويسنده فيلمنامه آرزوهاي زمين:

.....من دراين فيلم شرايطي را تشريح كردم كه آدم ها را به بند كشيده، درصورتي كه هيچ تأكيدي نداشتم كه آدمها اين شرايط را پذيرفته اند. طبيعي است كه در هرمنطقه واقليم محدوديت ها وخط قرمزهايي وجود دارد، هدف اصلي من اين بود كه بگويم يك عشق سالم وپاك نمي تواند مشمول آن خط قرمزها باشد. دختر درفيلم تلاش مي كند تا به آن عشق برسد واگر مي بينيم كه نمي رسد، دليل همان است كه فيلم به چالش اش مي كشد. آدم هاي اين فيلم افرادي هستند پايبند به خانواده ومحيطي كه درآن زندگي مي كنند وحتي ناخودآگاه نسبت به شرايطشان ابراز انزجار مي كنند. در فيلم ، چوپان پس از كشتن خواهرش گريه مي كند وهمين واكنش را از پيرمرد مي بينيم زماني كه از دل بستن دختر به چوپان آگاه مي شود. اين شخصيت ها هيچ كدام طبق تعريف كلاسيك منفي نيستند ومن سعي نكردم تا آنها را سياه وسفيد نشان دهم... 

نقد فيلم

 روزنامه ايران

رسم عاشق كشي نقد فيلم «آرزوهاي زمين» ساخته وحيد موسائيان

 ....پاسكال گفته است: «دل دلايلي دارد كه عقل آن را نمي شناسد» اگر پيام اين سخن را بپذيريم، ديگر نيازي نيست درباره دليل عشق ورزي گل بانو چون و چرا كنيم و دنبال كشف رمز و راز دلدادگي اش باشيم واز فيلمساز بپرسيم، علت ايستادگي يك دخترايلياتي براي عشقي بي سرانجام چيست؟ او در وجود چوپان ژنده پوش روستا چه فضيلتي مي بيند كه چنين بي پروا آداب تبارخود را زيرپا مي گذارد وتا مرز فاجعه پيش مي رود؟ به هر حال پرسش هاي بي پاسخ پيرامون انگيزه رفتار و منش گل بانو كه قرار است نماينده نسل معترض به قراردادهاي واپسگرايانه اجتماعي باشد، در نهايت هويت اين شخصيت را از نظر قواعد درام، مبهم و خام و نارس نشان مي دهد. دختر جسور و سنت شكن، طبعاً بايد فرديت خاصي داشته باشد و درقياس با دختران و زنان مطيع و فرمانبردار، موجودي متفاوت و غيرعادي به نظربرسد اما فيلم چندان تأكيدي بر ويژگي هاي روان شناسانه اين شخصيت ندارد و فقط در مجلس شاهنامه خواني ـ اوايل ماجرا ـ با اشاره اي بسيار گذرا، اندكي وجه تمايز او را مطرح مي كند؛ گل بانو تنها دختر روستاست كه در حال تماشاي مراسم ديده مي شود و همين جا تلاقي نگاه بي اعتناي او با چشمان حريص مش كرم (خواستگار گل بانو) و… بالاخره واكنش اعتراض آميز علي يار به حضور ناموجه خواهر، بي آنكه حرفي رد و بدل شود، خيلي خوب و مختصر و مفيد پيش درآمد قصه را پي مي ريزد....          

 متن كامل نقد

خبرگزاري مهر

مرور کارنامه سینمایی وحید موسائیان

       «آرزوهای زمین" نخستین فیلم موسائیان است که سال 80 ساخته شد. همانطور که اشاره شد این فیلم بیش از هر چیز ریشه های بومی فیلمساز و نوع نگاه او را به سنت های منطقه در قالبی دراماتیک به تصویر می کشد. عشق ممنوع یک دختر روستایی به نام گل بانو به یک چوپان که وقتی از پرده برون می افتد، بنا به سنت قومی مورد مخالفت قرار می گیرد و دو عاشق را قربانی سنت می کند.

   این فیلم هم مانند مجموعه آثار ناصر غلامرضایی مانند "خون بس" که سنت‌های منطقه لرستان را نشانه می روند، نگاهی نقادانه به این سنت ها دارد و در بطن خود پیام بازخوانی آنها را همگام با زمان ارائه می‌دهد. پیامی که به نوعی پاسداشت عشق در زمانه‌ای است که دیگر نام عاشقان و قربانیان عشق زبان به زبان نمی‌گردد و آنچه حرف اول را می زند فرصت زندگی و تجربه عشق است. فیلم پس از نمایش در جشنواره فجر، از اکران محدودی برخودار شد....

متن كامل مقاله

افزودن بخش فیلم های سینمائی لری

به وبلاگ لرسو

بمناسبت شو اول قاهاره (شب یلدا)

فیلم سینمائی آرزوهای زمین

 ساخته وحید موسائیان

        وحيد موسائيان در سال 1348 در خرم آباد متولد شد. او فعاليت در عرصه فيلمسازي را از سال 1365 در انجمن سينماي جوان خرم آباد آغاز كرد. و فيلم هاي هشت ميليمتري «روزيكه آن مرد رفت»، «روزگار نو»، «اشكي بر خاك» را در انجمن سينماي جوان خرم آباد ساخت. پس از آن فيلم هاي شانزده ميليمتري «پايان يك روز»، «ياسهاي آشفته در باد» و «صداي باد» را در مركز گسترش سينماي مستند و تجربي و انجمن سينماي جوان تهران كارگرداني كرد و موفق به اخذ جوايز داخلي و خارجي گرديد. موسائيان فعاليت حرفه اي خود را با فيلم «خون بس» به عنوان دستيار دوم كارگردان آغاز كرد و بمدت هفت سال به دستياري پرداخت. او اولين فيلم بلند سينمايي خود را در سال 1380 با نام «آرزوهاي زمين» كارگرداني كرد و هم اكنون مراحل فيلم برداري چهارمين فيلم بلند وي به نام "خانه روشن" با مشاركت حوزه هنري به پايان رسيده است. 

موسائیان در مصاحبه ای در مورد آرزوهای زمین تاکید می کند:

....فضايي كه در فيلم مشاهده مي كنيم ، داستاني كه روايت مي شود ، شخصيت هايي كه اثررا به پيش مي برند… همه و همه برخاسته از شرايط طبيعي همان مكان است . در واقع من در محيطي كار كردم كه بدان تعلق داشتم و در آنجا زندگي كرده بودم. از زماني كه وارد سينما شدم ـ با ساخت آثار كوتاه ـ احساس كردم كه نزديكي غريبي به اين مكان (خرم آباد) دارم. اين فضاها از كودكي آن قدر برايم ملموس بود كه ناخواسته به سويش گرايش پيدا كردم. دراين جا بايد از تلاش ناصر غلامرضايي (كارگردان سينماي ايران وصاحب آثاري چون «خون بس» و «نامزدي») تقدير كنم كه دراين سينما جايگاه ويژه اي دارد

مصاحبه های کارگردان و فیلم ساز لرستانی آرزوهای زمین را در لینک های زیر دنبال کنید:

مصاحبه وحید با روزنامه ایران پنجشنبه ۱۴ آذر ۱۳۸۱  

مصاحبه وحید موسائیان با سايت اطلاع رساني سازمان تبليغات اسلامي

 نقد فیلم 

      در مكاني كه همه چيز حتي عشق فقط به مردان تعلق دارد، دختري به نام گل بانو به شرايط نه مي گويد و مي خواهد زندگي اش را آن گونه كه دوست دارد بنا كند؛ اما او را از خشم مردان گريزي نيست. گل بانو عاشق چوپان جوان روستايي مي شود و اين حركت او خشم اطرافيانش را برمي انگيزد؛ پايان اين قصه بسيار غم انگيز و خونبار است....

        قصه دلدادگي و شيدايي گل بانو و مراد به عنوان هسته دراماتيك «آرزوهاي زمين» اگرچه بار رمانتيك و احساساتي دارد و تكرار داستان هميشگي عشق و ناكامي است اما اين حديث مكرر در بافت مستندگونه اثر درست جا مي افتد. علت ايستادگي يك دختر ايلياتي براي عشقي بي سرانجام چيست؟ او در وجود چوپان ژنده پوش روستا چه فضيلتي مي بيند كه چنين بي پروا آداب تبار خود را زير پا مي گذارد و تا مرز فاجعه پيش مي رود؟

....نگاه دوربين فيلمبرداري روي جاده آسفالت و حركت ماشين متوقف مي ماند و سلطه زمان حال را هشدار مي دهد و بدين ترتيب كشمكش گذشته و حال به عنوان جان مايه فيلم معنا مي گيرد. امتداد جاده همچون گذرگاه زمان، ما را به سرزميني مي برد كه قلمرو قومي ميراث دار آداب و آيين و فرهنگ كهنسال است و در آغوش خود مردمي را مي پروراند كه براي دوام و بقاي حياتشان ناگزير بايد پيرو قراردادهاي برآمده از ژرفاي تاريخ باشند و راه و رسم پيشينيان را پاس بدارند و برحكم سنت هاي نياكان گردن بنهند.

نقد فیلم را در لینک زیر دنبال نمائید:

رسم عاشق كشي- روزنامه ایران دوشنبه ۱۱ آذر ۱۳۸۱