مقام موسیقی عزیز بگی لری

      عزیز بگ (عزیز بیگ) نام شخص نابینایی بوده که در دهه های اوایل 1300 هجری شمسی در خرم آباد اشعار عامیانه(غالبا اشعار میرنوروز) را با صدای بلند و سبک خاص خود جلوی مغازه های کوچه و بازارمی خوانده است . سبک خاص عزیز بگ در خواندن آواز و اشعار سبب رایج شدن اسلوب عزیز بگی در خواندن ترانه های لری و مهمتر از آن نواختن کمانچه در بین نوازندگان و موسیقی دانان لرستان گشت. عزیز بگی در موسیقی لری از گوشه داد ماهور شروع و در گوشه شکسته ختم می شود.

       عزیز بگ که از طایفه چگنی و ساکن خرم آباد بود و از طریق ترانه و آواز خوانی امرار معاش می نمود اواخر دهه 1320 در خرم آباد دار فانی را وداع گفت . برخی از مشهورترین ابیات خوانده شده در عزیز بگی عبارتند از:   

بیلا هر شو بُو ژ روژ بیزارم

ترسم ناکسی شو بیه کارم

هه دُنیا داران هه دُنیا دُوسو

دُنیا دمی که چی شاره بُوسو

خدا بسینه حقم دِ دایه ات

خوم رنجم کشیا کی نیشت وِ سایه ات

پوشینت لی بو

سوختنیت نی بو

برگت کرواس بو

ژ مال ژ دنیا

هر ژنت خاص بو

هر بورن بورن بورن تماشا

دوسکه صد سالم دِم کرده حاشا

بگذار شب بشه از روز بیزارم

ترسم رسوائی عشق بشه کارم

ای دنیا داران ! ای دنیا دوستان

دنیا دمیست چو شادی در بوستان

خدا بگیره حقم را از دایه ات

من رنجت  کشیدم دگری نشست توسایه ات

گلیم پشمی بپوشی  و

نی بسوزانی

لباست کرباس باشه

از مال دنیا

زن خوب نصیبت بشه

آی بدوید بدوید بیایید تماشا

دوست صد ساله ام کرده ام حاشا

شاره بُوسو : در ایام قدیم زمانی که کار چیدن میوه ها از باغات و  بوستان ها تمام می شد ؛اصطلاحا  می گفتند هلا رو پاشاروست یعنی درهای باغ و بوستان بروی مردم باز است و هر کسی می تواند هرچه بخواهد از بوستان و باغ میوه برداشت کند و بخورد .